santa 的个人资料je suis le galicien照片日志列表 工具 帮助

santorum santa

je suis le galicien

- -

第 1 张,共 44 张
6月28日

Balas blancas... "and justice" for all

 

   Con este post no pretendo condenar el racismo, que lo condeno, sino nuestra impasibilidad ante la injusticia, la complicidad de los medios de comunicación con no sé quién, para conseguir no sé el qué, manipulando información descaradamente y omitiendo lo que no conviene. Silenciamos nuestras propias voces con nuestra exageradamente corta memoria.

   Resulta que el policía que ha dejado ciego al muchacho negro no ha podido ser citado a juicio porque no hay manera de identificarle. El chico, ciego, no tiene forma de reconocer al representante de la ley que, en una figura de los Estados Unidos, se ha comportado como un nazi. Se trata simplemente de un blanco, con una porra, que ha querido mostrarle a un negro el lugar que le corresponde, la oscuridad. Hasta que no sepamos más de él, a este policía le llamaremos Oficial X, es posible que ahora mismo me esté escuchando, así lo espero: 

   Te estoy hablando a ti, Oficial X. Vas a ser desenmascarado, Oficial X. El mundo entero sabrá tu nombre, y en cuanto te encontremos nunca más te dejaremos en paz, Oficial X. Si te procesan, yo acudiré al juicio. Si te meten en la cárcel, te esperaré a la salida, nunca te librarás de mí, Oficial X. Quiero ver quién te recibe cuando salgas a la calle, quiero saber quién admite conocerte, Oficial X. Escóndete bajo otra identidad y conseguiré que el nombre que te gustaría olvidar, nunca sea olvidado. Encontraré el modo de sacarte de cada uno de tus escondites, Oficial X. No podrás deshacerte de mí. Tenemos una cita, tú y yo, que sólo la muerte puede cancelar.

George Orson Welles

   Este discurso, que puede parecer gratuito, fue realizado en un programa de radio en los Estados Unidos de América en 1.946 para condenar abiertamente esa brutal agresión. Si bien sirvió para que reabriesen el caso Isaac Woodward y el policía fuese justamente condenado, Welles fue despedido al finalizar la emisión, ¿crees que le salió caro?

12月13日

Boa noite

 

   Alguns decidem fujir antes das trinta primaveras. Em contrapartida, para outros oitenta outonos não são abondo.

     Se eu pudesse trincar a terra toda 
     E sentir-lhe uma paladar,
     Seria mais feliz um momento... 
     Mas eu nem sempre quero ser feliz. 
     É preciso ser de vez em quando infeliz 
     Para se poder ser natural...

Nem tudo é dias de sol,
     E a chuva, quando falta muito, pede-se.

     Por isso tomo a infelicidade com a felicidade
     Naturalmente, como quem não estranha
     Que haja montanhas e planícies
     E que haja rochedos e erva...
 

O que é preciso é ser-se natural e calmo
     Na felicidade ou na infelicidade,
     Sentir como quem olha,
     Pensar como quem anda,
     E quando se vai morrer, lembrar-se de que o dia morre,
     E que o poente é belo e é bela a noite que fica...
     Assim é e assim seja...

Fernando António Nogueira Pessoa

   Lembras-te desses momentos nos que todo é perfeito? Eu gostaria de morrer um dia como aqueles... Pelo menos duas vezes.

6月10日

Si quieres, puedes

 
¿Qué es poder?, ¿qué es hacer?:
 
Sentir lo irreal,
ver lo fácil que es frustrar un sueño hecho realidad,
intentar conseguir algo que ayer querías pisotear.
 
Cambiar un cómo por un por qué,
un hasta luego por un adiós,
dejar el Bien para no volverlo a hacer mal.
5月23日

Miña casiña, meu lar

  

   Na procura do que na terra non había, ca idea de voltar pra non marchar, moitos galegos deixaron o paraíso. O ceo pode agardar, pensaron, non é máis ca un deica logo. Mais as bágoas xamais entenderon a linguaxe da razón... ou quizais sempre viron máis aló. 
 
Adiós ríos, adiós fontes,
adiós regatos pequenos,
adiós vista dos meus ollos,
non sei cándo nos veremos.
 
Miña terra, miña terra,
terra donde me eu criéi,
hortiña que quero tanto
figueiriñas que prantéi,
 
prados, ríos, arboredas,
pinares que move o vento,
paxariños piadores,
casiña do meu contento,
 
muíño dos castañares,
noites craras de luar,
campaniñas trimbadoras
da igrexiña do lugar,
 
amoriñas das silveiras
que eu lle daba ó meu amor,
camiñiños antre o millo,
¡adiós para sempre adiós!
 
¡Adiós groria! ¡Adiós contento!
¡Deixo a casa onde nacín,
deixo a aldea que conoso
por un mundo que non vin!
 
Deixo amigos por extraños,
deixo a veiga polo mar,
deixo, en fin, canto ben quero.
¡Quén pudera non deixar...!
 
María Rosalía Rita de Castro
 
   O primeiro paso éche sen dúbida o máis duro e esquecer non é doado, tampouco quero. Algo temos no peito cunha memoria de ferro.
5月7日

Sí, ha vuelto a pasar

 
   Si es que la vida es así, ya ves. La clave es no dejar paso a la resignación, al autoengaño, al olvido.
 

   Estimado lector, corres el riesgo de que se descarrilen tus pensamientos. Quien opina como yo, se arriesga a que lo tomen por moralista. Porque quiere sulfurar las conciencias, para que no se calmen nunca, para que la cultura, en un acto de autodefensa, no se cicatrice con una costra insensible, designando, por razones de conveniencia, unos días de aniversario para vestirnos de luto.

 
Stanislaw Lem
 
   Sin hipocresía, sin rencor, sin ira. Nadie dijo que iba a ser fácil.

3月21日

Diré que no eres real...

 
   ... porque quizás nunca lo fuiste, porque quizás tampoco lo es lo que siento, porque quizás este día nunca ha existido...
 
Llueve noche, silencio y frío y escucho los pasos de las nubes por el cielo.
Cae la tarde y también cae el siglo y caen los clavos de cien cruces... son recuerdos.
Con cada historia que termina se muere una canción, un secreto... perdido.
Y yo vivo al borde de un sueño grande
al borde del sueño del río... del olvido.
 
Perdóname por no dejarte, por quererte y haberte querido,
amor... invento del diablo, querer... burla del destino... dulce castigo.
 
Grande como un sueño grande y frío como el infierno vacío,
así fue mi vida contigo, así fue aquel loco camino... sin sentido.
Hay cosas que sólo se dicen con silencio y yo callándome te las digo,
mujer ¿tú qué sabes lo que es el querer?
si ignoras que el hombre es un pobre... solitario herido.
 
Perdóname por no dejarte, por quererte y haberte querido,
amor... invento del diablo, querer... burla del destino... dulce castigo.
 
José Manuel Domínguez Álvarez

   En mi cabeza estarás siempre, fue donde pasaste más tiempo, ¿recuerdas?

3月2日

Fóra do tempo

Hoxe sempre é hoxe,
o mañán non chega,
¿e o de onte?
o de onte non vale
(polo menos hoxe).
 
¿Que é a luz sen Sol,
o medo sen noite,
unha vida sen fin?
 
¿Ten sentido o querer facer,
o quería dicir,
o querer?
 
A razón asegúrame... a tolemia
e a lóxica mínteme... outra vez.
 
O límite está en non pensar,
sen cuestionar todo é e sempre será.
Por iso hoxe non hai Ceo pra min.
2月14日

Se acabó la fiesta

 
   Diversión sin agresión, ¿es tan difícil?. Aunque lleves haciéndolo toda la vida, tirar una cabra viva de un campanario... ¿qué quieres que te diga?, y sobre los toros...
 
Los toros son grandiosos
como la superficie del sol
y aunque los matan para las rancias multitudes,
es el toro quien atiza el fuego,
y aunque hay toros cobardes
tanto como toreros y hombres cobardes,
generalmente el toro se mantiene puro
y muere inmaculado
sin ser tocado por símbolos y élites o falsos amores,
y cuando lo sacan arrastrando
nada ha muerto
y el hedor final
es el mundo.
 
Charles Bukowski 
 
   Yo no lo sabría decir mejor, tú cuéntame lo que quieras.
1月26日

The Lizard King*

 

   Every time smaller manoeuvre margin, labeled, only free to agree without complaining. In order to avoid to enter that maze, one day I asked him where I had to go. He laughed, I was already in.

 

   There are no longer "dancers", the possessed. The cleavage of men into actor and spectators is the central fact of our time. We are obsessed with heroes who live for us and whom we punish. If all the radios and televisions were deprived of their sources of power, all books and paintings burned tomorrow, all shows and cinemas closed, all the arts of vicarious existence...


   We are content with the "given" in sensation's quest. We have been metamorphosised from a mad body dancing on hillsides to a pair of eyes staring in the dark.

 
James Douglas Morrison
 

   What are you waiting for?, no exit? Don't forget, the road also is made when walking. Somebody comes?

 
   (*versión en español ---> ver primer comentario)

1月17日

Dans un silence absolu

 

   Necesito concentrarme, no os creais que poner el primer poema es fácil, luego vendrán más, pero el primero... difícil de encontrar. Quizás sea mejor una introducción, aunque eso sería como pedir que amanezca antes de que salga el sol. No sé si será posible.

 

   Mucha poesía ha sentido la tentación del silencio. Porque el poema tiende por naturaleza al silencio. O lo contiene como materia natural. Poética: arte de la composición del silencio. Un poema no existe si no se oye, antes que su palabra, su silencio.

José Ángel Valente

   Merci beaucoup.

1月13日

Prólogo


   ¿Qué os contaré durante este nuevo año? Pues no sé, supongo que un poco de todo, así es la vida. Tampoco sé si siempre tendré a algún colaborador dispuesto o simplemente ganas de hablar. ¿Qué dices?, ¿que si sé algo?

 

Sé muy bien qué requisitos han de reunir los que me pueden entender; quienes los posean me han de entender necesariamente. Sólo para soportar mi austeridad y mi pasión han de ser honrados hasta la dureza respecto a las cosas del espíritu. Han de estar habituados a vivir en la cumbre de los montes, a ver bajo sus pies toda esa despreciable charlatanería de hoy relativa a la política y al egoísmo de los pueblos. Han de haberse vuelto indiferentes; no han de preguntar nunca si la verdad es útil, si puede llegar a convertirse en una fatalidad para alguien. Han de sentirse gustosamente fuertes ante problemas que hoy nadie se atreve a afrontar, valientes ante lo prohibido, predestinados a entrar en el laberinto. Han de haber experimentado la más profunda soledad; han de tener unos oídos nuevos para escuchar una música nueva, unos ojos nuevos para vislumbrar lo más lejano, una conciencia nueva para captar verdades que hasta hoy han permanecido sumidas en el silencio. Y una voluntad de ahorrar de gran estilo: concretar toda su fuerza, todo su entusiasmo, el respeto a sí mismo, la libertad más absoluta frente a sí mismo.

 

   Sólo esos tales son mis auténticos lectores, los lectores que me están predestinados. ¿Qué me importan los demás? Los demás no son más que humanidad, y hay que superar a la humanidad en fortaleza, en altura de espíritu y en desprecio.

 
Friedrich Wilhelm Nietzsche
 
   Vaya, no está mal para empezar.


12月26日

Prestige e Galiza... por Reverte e Castelao


   Dende Castelao a Reverte hai moitos anos de progresos (e outros tantos de retrocesos) nos que o país non remata de espertar. Velaquí unha visión actual dos nosos problemas misturada con outra máis lonxana (válida ainda, por desgraza) nun artigo publicado no "El Semanal" do "El país" o 2 de Febreiro do 2003 por Arturo Pérez-Reverte:


Gallegos

   Tengo en casa un antiguo álbum de Castelao: cuarenta y nueve láminas en folio, cada una con su leyenda. Nós, se llama. Nosotros. Los dibujos son de hace casi un siglo: viñetas de la vida gallega campesina y marinera, nacidas como consecuencia de las huelgas de la época, las matanzas de labriegos y el caciquismo. Imágenes y textos tan pesimistas y terribles que, en palabras del autor, queman como un rayo de sol a través de un lupa. De vez en cuando le echo un vistazo a ese álbum, por la belleza de sus estampas y por el conmovedor sentido de sus textos.

   La lámina número 9 muestra a una pobre aldeana que carga un ataúd rotulado Ley mientras dice: ¡Canto pesa e como fede! ("Cuánto pesa, y cómo apesta"). En la número 16, un niño pobre le dice a otro: O que sinto eu é que algún que maltratou a miña mai morra denantes de que eu chegue a home ("Lo que siento es que alguno que maltrató a mi madre muera antes de que yo llegue a hombre"). Y en la 37, un campesino comenta, hablando de sus rapaces: Téñoche un tan listo que ten quince anos e xa non cre en Deus ("Tengo uno tan listo que tiene quince años y ya no cree en Dios").

   Hay otras láminas irónicas y terribles, incluida una que me remueve por dentro cada vez que la miro: Eu non quería morrer alá. ¿Sabe, miña mai? En ella, ante una pobre mujer resignada, bajo un crucifijo y una mesa con medicinas, un demacrado emigrante agoniza diciendo "Yo no quería morirme allá. ¿Sabe, madre mía?".

   Gallegos. Ahora, con la historia del Prestige, he vuelto a sentarme a pasar las páginas de Nós. Ya no es, por supuesto, aquella Galicia donde el pobre anciano daba su hijo para Cuba y su nieto para Melilla, y luego perdía la mísera choza por no poder pagar los impuestos. Sin embargo, quedan ecos. Aunque ese ángulo de España es moderno y mira al futuro, aún conserva desdichados aires de lo que, habiendo cambiado, nunca llegó a cambiar del todo: el lastre del caciquismo, la injusticia y el olvido.

   Pensé mucho en eso estos días, viendo a los gallegos en la tele, oyéndolos hablar en la radio con la amarga y sabia gravedad de quien lo tiene todo muy claro. Conscientes, desde los tiempos de Castelao y desde mucho antes, de que as sardiñas volverían se os Gobernos quixesen; pero los Gobiernos, o no quieren, o hasta ahora les importaron las sardinas un carajo. Por eso, cuando el enemigo asomó frente a la Costa de la Muerte en forma de mancha de fuel, los gallegos, en vez de mirar a Madrid y llorar cruzados de brazos esperando soluciones o milagros, salieron a pelear, estoicos, que no resignados -sólo algunos políticos idiotas confunden una cosa y otra-, sabiendo desde el principio que iban a hacerlo, como siempre, solos. Con silencios, dignidad y coraje. A reñirle a la vida ese duro combate en el que son expertos desde hace siglos, dejándose la piel en las playas y en el mar. Luego vino la hermosa solidaridad de otros lugares y gentes de España; y al cabo, la lenta y torpe reacción oficial. Pero eso fue después. Al principio, cuando se lanzaron a la lucha, los gallegos ni pedían, ni esperaban.

   Sólo contaban con sus pobres medios. Y con sus cojones.

   Es la lección admirable de esta tragedia: la extrema dignidad gallega incluso en el caos del principio, cuando la incompetencia oficial y la desesperanza. No queremos limosnas, sino ayuda, repetían.

   Que las marquesas del Rastrillo se metan los juguetes de reyes por donde les quepan, y que quede claro que la pasta recaudada por éstos o aquéllos es para pagarse sus banderitas, y no cosa nuestra. Aquí no hace falta caridad, porque tenemos manos y cabeza. Lo que necesitamos son medios técnicos y vergüenza por parte de la Xunta, del Gobierno y de la puta que los parió. Y oyéndolos, viéndolos organizarse y actuar con sus barcos y los artilugios fruto de su ingenio, y encima irse a Francia a explicar a los gabachos que la marea negra no había que esperarla en la costa, sino ir a su encuentro con decisión y combatirla en alta mar, me estremecí de admiración y orgullo confirmando en sus palabras, en sus rostros curtidos y duros, en la firmeza de las mujeres que chapoteaban entre el fango de las playas, que habrían peleado igual aunque hubiesen estado solos, porque lo estuvieron siempre, y tienen costumbre. Así que, a partir de ahora, más vale que los Gobiernos se espabilen con las sardinas. Las cosas han cambiado desde aquel En Galiza non se pide nada. Emígrase, de Castelao. Mucho ojo. La nueva leyenda se la han ganado a pulso dando ejemplo a toda España, y es otra:

"En Galicia no se pide nada. Se lucha".

Arturo Pérez-Reverte

   O que pasou despois entenderédelo mergullándovos na nosa historia, na Galiza hai mar de fondo.